Jednym z najczęstszych sposobów radzenia sobie ze spięciami jest unikanie konfrontacji. Wynika ono z niechęci do pogłębiania zatargu, podejmowania decyzji, które mogłyby urazić drugą osobę, przez co przyczynić by się do pogorszenia atmosfery w pracy. Jak powszechnie wiadomo, spięcia, towarzyszący im stres i agresja dotyczą nie tylko osób głównie zaangażowanych w spory ale udzielają się również świadkom konfliktu. Niestety ignorowanie problemu zamiast podejmowania działań mających na celu jego rozwiązanie tylko pogarsza sytuację. Kumulująca się frustracja poróżnionych stron może sprawić, że problem powróci w przyszłości ze zdwojoną siłą i spowoduje dużo poważniejsze straty. Takie rozwiązanie może okazać się właściwe tylko w sytuacji, gdy spór dotyczy sprawy naprawdę trywialnej, nie mającej większego wpływu na współdziałanie pracowników.
Skłonność do rozwiązywania problemów poprzez rywalizację przejawiają najczęściej osoby wytrwale walczące o swoje racje. Niestety tego typu działania, równie często jak unikanie konfrontacji, prowadzą do niekorzystnych dla firmy strat. Jeśli żadna z poróżnionych stron nie chce ustąpić a spór nabiera coraz poważniejszego charakteru może dojść do utraty któregoś z pracowników. Konflikty personalne są jedną z głównych przyczyn zmian pracy, co ma ogromny wpływ na zwiększenie rotacji osób zatrudnionych w danej firmie. Koszt zastąpienia doświadczonego pracownika umysłowego nowym kandydatem może być wielokrotnie wyższy, niż przeciętne wynagrodzenie miesięczne osoby pracującej na danym stanowisku (w Polsce szacowany jest on na około 12 tysięcy złotych). Do strat firmy spowodowanych konfliktami wewnętrznymi należą również zwolnienia chorobowe, po które dużo częściej sięgają osoby zestresowane.
Zdecydowanie najowocniejszym sposobem na zażegnanie konfliktu jest kompromis. Niezwykle często skutkuje on polepszeniem się stosunków między pracownikami, nie zaś nawarstwianiem się coraz to nowych problemów. Strategia ta, polegająca na częściowym zaspokojeniu potrzeb obu stron, wymaga od nich umiejętności sprawnej komunikacji i współpracy. Podstawą do osiągnięcia konsensusu powinna być spokojna, merytoryczna rozmowa, pozbawiona emocjonalnego zabarwienia. Najlepiej z góry uzgodnić czas oraz neutralne miejsce, w którym mogłaby się odbyć dyskusja, a następnie ustalić reguły, na których będzie się ona opierać. Ważne jest, aby obie strony przeanalizowały czynniki, które przyczyniły się do powstania sporu. Następnie przedstawiły swoje punkty widzenia i wykazały, z którymi aspektami się nie zgadzają, które zaś są dla nich wspólne. Należy wszechstronnie ocenić zachowania, jakie pogłębiają konflikt i uniemożliwiają sprawną współpracę. Uczestnicy rozmowy powinni słuchać się nawzajem uważnie, przekazywać swoje racje rzeczowo i odnosić się do siebie z szacunkiem. Wskazane jest używanie komunikatu „ja”. Komunikat ten wyraźnie podkreśla, iż osoba wypowiadająca się, wyraża swoje zdanie, jednak nie deprecjonuje poglądów rozmówcy. Przy dokonaniu rozpoznania konfliktu pomocne może się okazać sporządzenie listy możliwych rozwiązań, a następnie wybranie najbardziej korzystnego dla obu stron.
